Ta strona używa cookies w celu świadczenia usług oraz obsługi statystyk. Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień Twojej przeglądarki oznacza, że będą one umieszczane w Twoim urządzeniu końcowym. Więcej na temat cookies oraz możliwości ich wyłączenia znajdziesz w naszej polityce prywatności.

X

Informacje

Umawianie wizyt:

pon-pt.  09:00 - 19:00
sob.  09:00 - 14:00

Godziny przyjęć:

pon.  (po wcześniejszym uzgodnieniu terminu)
wt.  09:00 - 19:00
śr.  09:00 - 19:00
czw.  09:00 - 19:00
pt.  (po wcześniejszym uzgodnieniu terminu)
sob.  (po wcześniejszym uzgodnieniu terminu)

Sosnowiec
ul. Marszałka Józefa Piłsudskiego 41/208 (II piętro)

Szkodliwe działanie metali ciężkich

metale ciężkie

Coraz częściej słyszymy o szkodliwości metali na nasz organizm. Badacze na całym świecie zwracają swoją uwagę na sposób oddziaływania metali ciężkich (kadm, ołów, rtęć, chrom, kobalt itd.) na ludzkie ciało. Droga niektórych metali została już dobrze zbadana czego przykładem może być rtęć, która odkłada się w nabłonku cewek nerkowych. W dalszym ciągu szkodliwie oddziałujących, wielu innych metali ciężkich, na człowieka jest jeszcze słabo poznane.

„Dosis facit venenum” – dawka czyni truciznę

Można by się zastanawiać skąd całe to zamieszanie na temat szkodliwości metali. Przecież wiele z tych pierwiastków wchodzi w skład elementów organizmu tworząc chociażby koenzymy. Metale mogą przedostać się do organizmu w postaci związków organicznych, nieorganicznych lub jako związki niezjonizowane. Jest oczywiście prawdą, że wiele z nich ma, w sensie biologicznym, stosunek ambiwalentny. Nasz organizm posiada mechanizmy określające toksyczność związków wpisując je między dwoma punktami granicznymi. Górna granica oznacza dawkę śmiertelną a dolna aktywację mechanizmów detoksykacji. Związki w stężeniu poniżej dolnej granicy nie są już „truciznami”, co nie zmienia faktu, że nadal są związkami chemicznymi mogących wywierać określone skutki biologiczne. W przypadku metali ciężkich istotą rzeczy jest ich toksyczne (mutagenne i teratogenne) działanie oraz wpływ na enzymy i funkcje błon biologicznych.

Wszechobecne homotoksykozy nieorganiczne

Substancje toksyczne dla człowieka zwane hemotoksynami zostały usystematyzowane w 1957 roku przez Hansa-Heinricha Reckewega. W czasach gdy nie przywiązywano dużej wagi do problemów środowiska naturalnego i wpływu środowiska na organizm człowieka, stworzył nazewnictwo i dokonał podziału homotoksyn na egzogenne i endogenne. Metale ciężkie dostają się niewątpliwie ze środowiska zewnętrznego. Dr med. Hulda Clark w swojej książce „The Cure For All Diseases” zwraca uwagę na obecność tych pierwiastków w naszym otoczeniu. Instalacje hydrauliczne lutowane i galwanizowane mogą być źródłem ołowiu i kadmu, kosmetyki i materiały dentystyczne – niklu i chromu, a konserwy i garnki kuchenne – aluminium. Poważnym zagrożeniem przed którym przestrzega autorka jest tal (bardziej toksyczny od rtęci), który może być obecny w wacikach kosmetycznych, bandażach, wykałaczkach, niciach dentystycznych, gazie opatrunkowej, pieluszkach, tamponach, ręcznikach papierowych. Produkty te są poddawane sterylizacji chlorkiem rtęci, która może być zanieczyszczona talem. „Skażenie talem przeraża mnie bardziej niż zatrucie ołowiem, kadmem i rtęcią razem wziętymi, ponieważ jest zupełnie nieprzewidywalne” pisze w książce dr Hulda Clark.

Metale silnie trujące

Jak zostało już wcześniej wspomniane, człowiek potrzebuje związków metali do funkcjonowania organizmu. Są to przede wszystkim chrom, żelazo, kobalt, miedź, nikiel, mangan, selen i cynk. W wyższych stężeniach powodują działania niepożądane. Do silnie trujących należą:

Arsen

Wykorzystuje się go głównie do barwników farb, środków do pokrywania powierzchni oraz leków. Związki Arsenu są wysoce trujące, wpływając na zahamowanie enzymów, zmniejszanie napięcia ścian naczyń. Wchłanianie wziewne i doustne powoduje liczne reakcje organizmu m.in.: kaszel, bóle, utrata przytomności, wymioty oraz wstrząs prowadzący do zgonu. Długotrwała ekspozycja może powodować raka skóry, pęcherzyka moczowego, nerek, wątroby, jelita i płuca.

Ołów

Otrzymuje się go przez obróbkę hutniczą rud miedzi. Emisja i opad pyłów zawierających ołów jest większa w terenach zurbanizowanych. U człowieka, za sprawą ołowiu, może dochodzić syntezy hemoglobuliny i niedokrwistości ponieważ jest on inhibitatorem enzymów biorących udział w hematopoezie. Ponadto wbudowuje się w kości, przy odpowiednim stężeniu u dzieci mogą wystąpić zaburzenia wzrostu, słuchu, rozwoju intelektualnego. W wyższych dawkach następuje utrata wagi, niedokrwistość, uszkodzenia narządów a nawet zgon.

Kadm

Związki kadmu są stosowane do środków antykorozyjnych i akumulatorów, jako stabilizacja PCV i innych tworzyw sztucznych. Na terenach przemysłowych notuje się najwyższe stężenie kadmu w powietrzu oraz glebie. Tlenek kadmu wchłaniany jest głównie wziewnie. Wraz z krwią dociera do wątroby i nerek –gdzie w rdzeniu nerek się magazynuje. Usuwany jest z organizmu poprzez nerki bardzo wolno bo ok. 20 lat. Przekroczenie stężenia 200mg/kg powoduje białkomocz co oznacza nieodwracalną nefropatię. Stężenie we krwi osoby palącej jest 4 razy wyższe niż u osoby niepalącej. Wdychany ma działanie karcynogene. Przyjęty drogą pokarmową powoduje obrzęk płuc, wymioty, biegunkę, zawroty głowy a zatrucie przewlekłe powoduje rozedmę płuc, niedokrwistość, uszkodzenie nerek i kości.

Rtęć

Stanowi rozpuszczalnik dla wielu metali, tworząc amalgamaty. Wykorzystywane są do produkcji, termometrów, urządzeń pomiarowych, żarówek rtęciowych a do niedawna także w stomatologii. Rtęć magazynuje się w mięsie ryb a spożywanie w dużych ilościach zatrutego mięsa prowadzi do licznych chorób mózgu. Jest to główny problem zwłaszcza krajów azjatyckich, gdzie dieta jest w dużej mierze oparta na owocach morza. Rtęć dostarczona wziewnie jest wchłaniana w 80%, przez pęcherzyki płucne i transportowana do nerek i wątroby. Rtęć elementarna w 50-90% jest wydalana wraz z moczem w przeciągu 60 dni. Rtęć metaliczna jest wchłaniana w 7-15% i przedostaje się przez barierę krew-mózg i kumuluje się w mózgowiu a jej okres półtrwania wynosi 18 lat. Stanowi silną truciznę komórkową bardzo trwale blokując enzymy SH i inne białka. Opary Rtęci powodują obrzęk płuc a nawet martwicze zapalenie oskrzelików. Długotrwała ekspozycja (np.: plomby amalgamatowe) powoduje zaburzenia m.in.: ośrodkowego układu nerwowego, zaburzenia mowy, słuchu, zawroty i bóle głowy.

Tal

Stosowany jest jako składnik szkła, soczewek, pryzmatów i w pirotechnice. Siarczan talu jest dobrze wchłaniany i wydalany wraz z żółcią. Odkłada się w nerkach i paznokciach. Jest wysoce toksyczny w formie metalicznej. Prowadzi do blokowania enzymów komórkowych, zmiany zwyrodnieniowe tkanki nerwowej, wypadanie włosów, zaburzenie czynności nerek. Podejrzewa się, że tal ma działanie rakotwórcze lecz nie zostało to potwierdzone badaniami.

 

W dzisiejszym świecie stale jesteśmy narażeni na różnego typu metale toksyczne. Żyjemy w nieustannym ruchu i nie zwracamy uwagi na ich obecność w naszym codziennym życiu. Jeśli jednak zatrzymamy się na chwilę i uświadomimy sobie jak wielkim jest to zagrożeniem, poczynimy pierwszy krok na drodze do zdrowia.

 

Bibliografia:

„Homotoksykologia Kliniczna” pod red. Franza Schmida, Bożydara Latkowskiego, Bohdana Wasilewskiego, Instytut Psychosomatyczny, Warszawa 1998, wyd. I

„Kuracja Życia metodą dr Clark” Hulda Regehr Clark, Mayapur, Wrocław 2001

 

Informacje

Godziny przyjęć i rejestracja:
pon-pt: 9:00 - 19:00
sob: 9:00 - 14:00

Sosnowiec
ul. Marszałka Józefa Piłsudskiego 41/208 (II piętro)

 

Rejestracja telefoniczna:

tel: (32) 785-59-42

tel.kom.: 533-996-770